Güçlü çocuklar yetiştirmek için şunlara dikkat edelim:
Her şeyin fazlasını istemek insanı güçlendirmez tam tersine zayıflatır. Bunu bilip ona göre çocuğumuza davranmalıyız.
Çocuk her güzele ulaşamayacağını bilmeli,
Başarı kadar başarısızlığın da olduğunu bilmeli.
Kendisini sevenler olacağı gibi sevmeyenler de olacağını kabullenmeli.
Hatayı ve kusuru hem kendisi hem de başkaları için normal bir durum olarak görebilmeli.
Hayır demeyi çocuk bilmeli. Ama Hayırı kime diyebilmek lazım onu da bilebilmeli.
Çocuk kendisini sömürmek isteyenlere, duygularını kullanmak isteyenlere, kendisini zayıf hissettirenlere Hayır diyebilmeli.
Az olanı sevmek ve kabullenmek bu açıdan önemli. Zarar görene kadar az arkadaşının olması çocuğa üzücü gelmemeli. Tam tersine kendisini böyle daha güçlü hissetmesini sağlamalıdır.
Çocukları kötü alışkanlık ve kötü çevreye iten şeylerin başında yalnızlık korkusu, beğenilmemek, kalabalığın parçası olamamak geliyor.
Çocuk eğer kanatkar şekilde yetiştirilirse bu tür duyguların benliğini ele geçirmesine engel olabilir. Çocuk ailesinde ufak şeylerden mutlu olabilmeyi görür ve deneyimlerse insanların aç gözlülüğüne meyil etmez. Böylece kolay aldatılmaz.
Çocuğun sağlam karakteri olması, her dışlanmada teslim olmaması için savaşçı ruhu kazanmasına yardımcı olunmalıdır. Olumsuzluklara karşı dışarda hayır demekle başlayan ve yalnız kalsa da savaşabilen bir birey yetiştirmek için öncelikle kendini kabul etmesi öğretilmelidir. Çocuğun sevginin asıl kaynağının ve en temiz halinin ailede olduğunu bilmesi sağlanmalı, bunun için çocuk evde sevgiye (maddiyatsız haliyle) doyurulmalıdır.
İçte sevgi eksiği olmayan, dışta ise duruşunu olumsuzluklara karşı koruyabilen bir çocuk, kimsenin zararlı yollara çekemeyeceği GÜÇLÜ İNSAN dır.